Από το Blogger.
Δευτέρα, 13 Δεκεμβρίου 2010

Λεωφορειον ο Ποθος

Παρασκευή πρωί. Μπαίνω σε ένα λεωφορείο. Δεν ξέρω που πάει και ούτε με νοιάζει. Δεν έχω προορισμό, άπλα θέλω να ζήσω το ταξίδι. Κάθομαι αναπαυτικά στην θέση μου και βγάζω το βιβλίο μου. "Λεωφορείον ο Πόθος". Δεν ξέρω άμα το δικό μου έμοιαζε καθόλου σαν και αυτό αλλά το μόνο σίγουρο ήταν ότι δεν υπήρχε καθόλου "πόθος". Ήμουν μόνο εγώ και ο οδηγός σε μια ήρεμη διαδρομή με άγνωστο προορισμό. Μονό ο θόρυβος της μηχανής έσπαγε την σιγή και ο τρελός αέρας που είχε ξεσπάσει. Ανοίγω το βιβλίο. Σελίδα 138.


Κλείνω το βιβλίο. Κλείνω τα μάτια μου. Κλείνω τις σκέψεις μου. Σε έμενα δεν υπήρχε καμία πόλκα στο κεφάλι μου να τριγυρνάει. Μόνο εικόνες. Διάφορες εικόνες. Από εσένα, έμενα, εμάς. Κοίταξα από το παράθυρο. Κοίταξα την άγνωστη διαδρομή μου. Ένιωθα χαμένος αλλά και παράλληλα ασφαλής από τον κόσμο, από τα βλέμματα και από την αλήθεια.  Έσκυψα και έκλαψα. Για εμένα το λεωφορείον ο πόθος είχε κάνει στάση από νωρίς.

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου